Tym razem na szlak wyruszyło też kilka osób po raz pierwszy, dwie miały swoje przyjęcie do Kręgu Chrystusa Króla i otrzymały chusty wędrownika: potwierdzenie wyrzeczenia się rzeczy zbędnych, przypominające kolorem odzienie św. Franciszka z Asyżu. Dwie inne miały w trakcie drogi swoje harcerskie przyrzeczenia, wśród nich był Jarek Głażewski, tata dwojga wilczków z Mikołowa, który przygotowuje się do podjęcia służby Akeli w Środowisku Górnośląskim.
Wędrówka jest zawsze okazją do praktykowania ascezy, poznania swoich ograniczeń, nauką pokory wobec własnych słabości, daje możliwość przekraczania samego siebie oraz wspaniałego apostolstwa wśród ludzi, których wędrownicy spotykają na szlaku. Droga jest też zawsze przypomnieniem, gdzie tak naprawdę jest nasza Ojczyzna i którędy do niej może dojść człowiek. Jakże prawdziwa jest modlitwa wędrownika:
"Panie Jezu Chryste, który uczyniłeś dla nas samego siebie Drogą Życia. Oświecaj światłem z Niebios i zechciej przyłączyć się do nas w naszej drodze przez życie tak, jak kiedyś przyłączyłeś się do wędrowców podążających do Emaus. Daj nam moc Twojego Ducha, abyśmy odnaleźli najwspanialszą drogę Twej świętej służby i posilając się Eucharystią, tym prawdziwym chlebem pielgrzymów, wędrowali z radością mimo zmęczenia oraz przeciwności i przeszkód, drogą prowadzącą prosto do domu Ojca."
Wędrówka rodzi zawsze nowego człowieka, daje nowe życie i nowe siły do kroczenia w codzienności. Śnieg, wiatr, mróz, cieżar plecaka, zmęczenie brata osiołka (jak mawiał św. Franciszek o swoim ciele), uczą jak kroczyć za Jezusem Chrystusem, jak ustanawiać Jego królestwo we własnym życiu, w otaczającym świecie. Pytasz jak? Wyrusz, a przekonasz się!
0 Zostaw komentarz!:
Prześlij komentarz