SHK "Zawisza" powstało w roku 1982, jednak nawiązuje do tradycji harcerskiej i skautowej, liczącej sobie już 90 lat. Metoda skautowa opracowana przez Baden-Powella w roku 1907, wkrótce rozprzestrzenia się w znajdującej się wówczas pod zaborami Polsce. W roku 1913 polscy skauci przyjmują nazwę "harcerz". W tym samym czasie, Ojciec Sevin - francuski jezuita, rozwijając idee Baden-Powella tworzy katolicką wersję metody skautowej, pogłębiając wymiar zakorzenienia skautingu we wspólnocie Kościoła. Pierwszą próbą oparcia pracy harcerskiej na ideach ojca Sevina było utworzenie 27 października 1939 r. przez Stanisława Sedlaczka Harcerstwa Polskiego - działającego pod kryptonimem "Hufce Polskie". Z tego ruchu jednak niewiele się po wojnie zachowało. Dlatego też na gruncie polskim pełna recepcja myśli i dorobku Ojca Jakuba Sevina tak naprawdę nastąpiła za sprawą Stowarzyszenia Harcerstwa Katolickiego "Zawisza".
W 1972 roku w Związku Harcerstwa Polskiego powstał lubelski szczep "Zawisza". Został on założony przez hm. Michała Bobrzyńskiego. Był to Szczep Drużyn "Nieprzetartego Szlaku" przy Zakładzie dla Głuchoniemych. Wkrótce nowe środowisko przyciągnęło znaczne ilości młodych ludzi, którzy chcieli służyć swą pomocą niepełnosprawnym. Po czterech latach szczep liczył ok. 300 osób. Zaistniała zatem konieczność zmiany systemu pracy i "Zawisza" opuścił mury Zakładu Głuchoniemych. W 1977 roku został zarejestrowany jako szczep środowiskowy przy Komendzie Hufca Lublin. Fakt kilkuletniej pracy w "Nieprzetartym Szlaku" spowodował, że szczep znalazł się na marginesie uwagi władz chorągwianych i hufcowych. Pozwoliło to na stworzenie własnych metod pracy opartych na doświadczeniach harcerstwa sprzed wojny. Przywrócono dawne nazewnictwo stopni, następnie przyszła kolej na powrót do tradycyjnego Prawa i Przyrzeczenia. W końcu podzielono środowisko na dwie odrębne struktury: żeńską i męską. Cały ten proces odbywał się w ramach ZHP. Jednocześnie trwała współpraca z Kościołem, a od 1979 roku z kręgami opozycji. Latem tego samego roku "Zawiszą" zainteresowała się Służba Bezpieczeństwa. Znajdujące się pod presją władz i służb specjalnych władze chorągwiane w 1980 roku zdecydowały się rozwiązać szczep, nie informując samych zainteresowanych. Dopiero w czerwcu tego roku w momencie zgłoszenia się po dofinansowanie akcji letniej "zawiszacy" usłyszeli, że nie istnieją. A jednak tak nie było. Obozy zorganizowali za własne pieniądze, mimo że w świetle prawa byli organizacją nielegalną. Jesienią 1980 r. doszło do spotkania instruktorów próbujących dokonać reformy istniejącego Związku Harcerstwa Polskiego. Większość opowiedziała się za wizją pozostania w ZHP i reformowania jego od środka. Przedstawiciele Lublina chcieli stworzenia własnej organizacji, która hołdowałaby dawnym tradycjom. Osamotniony Lublin początkowo podporządkował się woli większości. Jednak 25 kwietnia 1981 r. "Zawisza" opuściła ZHP inicjując Niezależny Ruch Harcerski.
W kilka dni po wybuchu stanu wojennego doszło do spotkania grupy instruktorów, na którym starły się dwie koncepcje: pierwsza żądała formalnego rozwiązania Niezależnego Ruchu Harcerskiego i przejścia organizacji do podziemia, druga - za którą opowiadał się hm. Michał Bobrzyński - proponowała kontynuację pracy w formie duszpasterstwa. Drugą opcję odrzuciła znaczna część instruktorów. Pozostali spotkali się jeszcze raz 28 lutego 1982 w kościele OO. Jezuitów. Tam narodził się pomysł prowadzenia grup ministranckich metodą harcerską. Powstała Harcerska Służba Liturgiczna - HSL. W 1985 roku zmieniono nazwę z HSL na Harcerski Ruch Liturgiczny "Zawisza" nazywany też popularnie Ruchem Zawiszackim.
Po przełomie roku 1989 i pierwszych wolnych wyborach tworzących zręby demokratycznego państwa, 2 grudnia 1989 r., zdecydowano się powołać do życia Stowarzyszenie Harcerstwa Katolickiego "Zawisza". W 1995 r. SHK-"Zawisza" wstępuje do Federacji Skautingu Europejskiego.
Federacja Sautingu Europejskiego jest projektem, który konkretyzuje się w wielu szczegółach służących wytworzeniu wspólnoty międzynarodowej - tak w formach zewnętrznych (wszyscy Skauci Europy mają te same mundury, ceremoniał), jak również tekstach podstawowych (wspólny dla wszystkich organizacji tekst Prawa, Przyrzeczenia i tzw. Zasad Podstawowych), przyjęliśmy je, w pełni się z nimi identyfikując. Federacja Skautingu Europejskiego jest oparty na trzech filarach. Pierwszym z nich jest tradycyjny skauting Baden-Powella, wzbogacony o myśl o. Jakuba Sevina. Drugi filar FSE to życie religijne, czyli formacja chrześcijańska - pomoc młodym ludziom w nawiązaniu realnej więzi z Panem Bogiem. Zgodnie z naszym Dyrektorium Religijnym FSE daje pierwszeństwo powołaniu każdego chrześcijanina do świętości. Federacja, choć skupia przede wszystkim organizacje katolickie, w duchu ekumenicznego otwarcia przyjmuje także dzieci i młodzież należące do Kościoła prawosławnego i wspólnot protestanckich. Trzeci filar jest to wymiar europejski, co stanowi odpowiedź na apel papieża Jana Pawła II o nową ewangelizację Europy.
Możemy zatem powiedzieć, że Stowarzyszenie Harcerstwa Katolickiego "Zawisza" Federacja Skautingu Europejskiego jest ruchem wychowawczym, posługującym się metodą harcerską (skautową), opartym na zasadach religii rzymskokatolickiej oraz uczestniczącym w wielkiej wspólnocie wiary i działania, jaką jest Skauting Europejski.
26 sierpnia 2003 r. Stolica Apostolska uznała Międzynarodowy Związek Przewodniczek i Skautów Europy – Federację Skautingu Europejskiego, za prywatne stowarzyszenie wiernych na prawie papieskim, posiadające osobowość prawną, zgodnie z kanonami 298-311 i 321-329 Kodeksu Prawa Kanonicznego.
Stowarzyszenie Harcerstwa Katolickiego "Zawisza" jest prywatnym stowarzyszeniem wiernych w rozumieniu kanonu 299 § 3 i kanonu 300, w związku z kanonem 312 § 1 pkt 2 Kodeksu prawa kanonicznego.
oprac.: GS
źródło: hm. Tomasz Podkowiński "O skautingu wzbogaconym myślą Ojca Jakuba Sevin" W: "Czuwaj" 4-5/2001;
oraz strony SHK www.fse.pl; http://3dl.fse.pl; http://www.uigse.org/.
0 Zostaw komentarz!:
Prześlij komentarz